The Garden of Cosmic Speculation

Ofwel, één van de bijzonderste tuinen van de 21ste eeuw. Charles Jencks gebruikt zijn tuin voor zijn zoektocht naar antwoorden op de meest intrigerende vraag van allemaal: wat is de reden van ons bestaan?

Deze vraag voert Jencks voorbij schoonheid naar vorm en functie, hij ontwerpt het landschap en beschrijft hiermee over onze connectie met elkaar, onszelf, de natuur en het universum.

Hij combineert traditionele en moderne filosofieën omtrent natuur en wetenschap met sculpturen, architectuur en landschap.

Een citaat van Charles:

“when we began the garden I was not concerned with the larger issues of the cosmos. But over the years they came more and more to the fore and I have used them as a spur to think about nature and to contemplate and speculate on the origins of the universe. And in that respect this garden is part of a long historical tradition. Japanese Zen gardens, Persian paradise gardens, the English and French Renaissance gardens played out the story of the cosmos as itwas understood then. So the idea of the garden as a microcosm of the universe is quite a familiar one. In fact I feel it is the most compelling motive to create a garden. What is a garden if not a celebration of our place in the universe?”.

Nu heb ik het boek thuis (garden of cosmic speculation, charles jencks), dus eigenlijk heb ik het allemaal al kunnen bekijken en gelezen maar toch..., ik zou er wel heen willen. Dat kan maar een aantal dagen per jaar helaas.

Las Pozas, Mexico

Graaf in je geheugen, op zoek naar je kinderdromen, waarin je kon dwaalde door landschappen ala Dalí. Combineer dit met de beelden van de trappen van Esher. Plaats dit surrealistische beeld in de Mexicaanse jungle en je hebt een beeld gevormd van Las Pozas.

Naar mijn mening schieten woorden te kort en foto's al helemaal. De foto's die je hier ziet, zijn in 2003 genomen met een hele sechte trust camera, maar het geeft in ieder geval een idee.

Reisgidsen omschrijven Las Pozas vaak als de in verval geraakte droom van een exentrieke Engelse kunstenaar. Dat is waar, maar het is meer. Na vijftig jaar heeft de jungle de structuren opgenomen in de omgeving. Het eens zo kille beton is gastheer geworden voor mossen en klimplanten. Dit wekt ze tot leven en gaf mij de illusie dat de surrealistische wereld van Edward James nog altijd doorgroeit.

Het is als een pretpark zonder grenzen, trappen blijven doorlopen om uiteindelijk een kunstwerk te onthullen of te eindigen in niets. De vergezichten over het dak van de jungle zijn geweldig. De hoogtes om van te schrikken. Hier zijn geen hekken of beperkingen. Je kunt op de rand gaan staan en dertig meter naar beneden staren en je voelt je vrij. Ik voelde me als een klein meisje dat niet wilde ophouden met rondrennen en ontdekken.

Als je ooit in de buurt bent: ga er kijken. Als je de tijd hebt: vraag bij de ingang of de cabana midden in het park nog vrij is. Als de poorten sluiten en iedereen weg is, heb je het park voor jezelf en komt de jungle tot leven. In Xilitla, het nabijgelegen stadje vind je ook El Castillo. Dit is de toemalige woning van Edward James. Vandaag de dag is het een Bed & Breakfast en het vormt een prettige uitvalsbasis voor een dag Las Pozas.

Edward James heeft de grond van Las Pozas oorspronkelijk gekocht om zijn passie uit te leven: het kweken van orchideën. Toen een storm in één keer zijn hele werk vernietigde, besloot hij zich te richten op iets dat de tand des tijds kon doorstaan. Hij begon bloemen van beton in het landschap te plaatsen. Uiteindelijk heeft hij de waterval en de rivier gemanipuleerd, trappen aangelegd en diverse structuren gebouwd. Het is een droomwereld.

Meer informatie vind je hier