Showing posts with label opmerkelijke geschiedenis. Show all posts
Showing posts with label opmerkelijke geschiedenis. Show all posts

Thursday, January 31, 2008

Vaarwel El Nivel


Goed... de A locatie was ook te mooi om waar te zijn, maar een wandeling over het Zocalo in Mexico City zal toch nooit meer in stijl kunnen worden afgesloten...


MEXICO CITY (Reuters) - Mexico's oldest cantina, a classic drinking dive patronized by dozens of past presidents and Cuban leader Fidel Castro when he was in exile here, has closed its doors after more than 150 years.
Nestled in a side street between the National Palace and Mexico City's cathedral, the door of El Nivel (The Level) is now padlocked.
El Nivel's owner, Ruben Aguirre, is looking for new premises after losing a long legal battle against the owners of the building, the National Autonomous University of Mexico.
"We are seeing where we can move to," Aguirre, who inherited the cantina from his father, told Mexican radio after losing the 17-year lawsuit.
A paper sign above the cantina's metal shutters says: "Closed for renovation until further notice."
El Nivel, a dim watering hole, opened in 1855 after being handed the first cantina license a few years after the U.S.-Mexican war. It was named The Level because authorities used to measure the height of the city's flood waters in the building.
Aguirre told Reuters several years ago the original No. 1 license was kept in a safe at the central bank because it is a valuable historical document.
A framed copy of the license hung on one wall of the cantina when it was open, alongside eclectic art, old maps, drawings and faded photos of the cathedral, Mexico City's main Zocalo square and the bar itself.
El Nivel was the haunt of writers, artists, activists, journalists and other bohemian Mexicans. It also became a favourite for tourists, too. One special house drink was a mixture of vodka, anis and orange flavoured liquor.
Aguirre said around 30 presidents from Sebastian Lerdo de Tejada in the 19th century to Ernesto Zedillo (1994-2000) had all called in for a drink while in office. Mexican presidents used to work out of the nearby National Palace.
When Cuba's Castro lived in Mexico in the 1950s he too frequented the bar with guerrilla icon Ernesto 'Che' Guevara, according to Aguirre. Castro set out on his Cuban revolution from Mexico.
Aguirre said the legal case to stop the university taking over the premises became impossible to sustain because all the documents were in the name of his dead father, Jesus Aguirre, who bought the cantina more than 40 years ago.
"It just got too complicated because everything was in his name," Aguirre said.

Wednesday, June 13, 2007

Multifunctional Jezus

Mexico, Tepotzotlán
Tijdens een bezoekje aan één van de kerkjes in dit stadje raken we aan de praat met een zeer gastvrije heer ter plekke. Hij vertelt ons over de details in de kerk, de restauratie, maar voornamelijk over de beelden van Jezus.
Midden op het altaar staat een enorm kruis waar een jezusfiguur aan hangt. De man vraagt ons de voeten eens van dichtbij te bewonderen. Vol trots verklaard hij dat de teennagels echt zijn. Alsmede de vingernagels en de tanden. Nader onderzoek doet ons vermoeden dat dit inderdaad het geval is, met name de tanden zien er griezelig echt uit.
In één van de zijkapellen van de kerk ligt bovenstaande pop opgebaard. Rechts bij de voeten zijn foto's geplaatst van gelovigen die lijden aan allerlei kwalijke zaken. Of het nu een longontsteking is of liefdesverdriet: de verlossing is na plaatsing van de foto al stukken dichterbij.
Vol bewondering legt de man uit dat dit een wel héle dure jezus is. Hij is namelijk multifunctioneel!
Dit model is voorzien van flexibele ledematen.
Elk jaar tijdens de paasceremonie wordt hij uit zijn kist gehaald en aan het kruis genageld. Vervolgens trekt de processie door het stadje, waarna Jezus weer veilig in de kist wordt gestopt om wederom een jaar over de zieken te waken...

Sunday, June 3, 2007

Mummies in Mexico








Het mummiemuseum, oftewel Museo De Las Momias, Guanajuato.

Dit is een verhaal apart. Dit museum wordt ook wel gezien als het ultieme voorbeeld van de Mexicaanse obsessie voor de dood. Door de samenstelling van de grond (mineraalrijk) en de droge lucht in Guanajuato mummificeren de hier begraven doden binnen 10 jaar.
Dit werd voor het eerst geconstateerd in 1865, toen de eerste lijken werden opgegraven om ruimte te creeëren op het kerkhof.
Vandaag de dag worden er meer dan 100 toemalige inwoners van Guanajuato tentoongesteld in het museum.
De gezichtsuitdrukkingen zijn grotesk en de lichamen zien er uit als uitgedroogde zakken huid, waar het lichaamshaar nog op te vinden is. Een greep uit de collectie: iemand die is doodgestoken, een persoon die is verdronken en een ander die vermoedelijk levend was begraven.
Er zijn ook een aantal babies te zien, waaronder de kleinste menselijke mummie ter wereld. Een 6 maanden oude foetus, overleden in de buik van de moeder toen zij stierf.

Het klinkt waarschijnlijk erg horror-esk en dat was het ook wel, maar vreemd genoeg was de presentatie wél respectvol.
Er mocht niet gefotografeerd worden... maar we konden het echt niet laten.

Saturday, June 2, 2007

Diana, the Archer (en andere wetenswaardigheden van een taxichauffeur)

Dit is Diana. Je kunt haar vinden op de Paseo de la Reforma in Mexico City. Sinds 1942 staat ze hier. In die tijd waren ze nogal geschokeerd toen ze deze vrouw in volle glorie zagen staan op het moment dat er een rotonde genomen moest worden. Daarom verplichtte het departement van fatsoen & gedragsnormen de kunstenaar om Diana te bedekken met een lendedoek. Tot 1966 werd deze niet verwijderd.
De oude, gezellige taxichauffeur die ons naar het Antropologisch museum bracht vertelde dat de dame die toendertijd model stond voor Diana (op haar 17e) nog altijd leeft en ver in de 80 is. Volgens hem waren alle Mexicaanse mannen van zijn leeftijd stiekem verliefd op haar. Nou ja, geef ze eens ongelijk.

Een ander kunstwerk langs de route is "El Caballito", een knalgele representatie van een paardenhoofd. Moderne kunst... tja, je moet er van houden. Het enige wat onze chauffeur te zeggen had over dit huzarenstukje: 'Als wij Mexicanen de kunst die we zien niet begrijpen, zeggen we: Interessant.'
Dat is dus toch iets universeels...

De tip van de dag kwam ook van de taxi chauffeur, nadat wij hem meldde dat wij met een huurauto gingen rondrijden... hij zei dat het enige wat je nodig hebt om rond te rijden in mexico city zijn:
1. goede remmen
2. een claxon
3. de zege van Jesus Christus.

Voor de zekerheid toch maar een rozenkrans met zuignap aangeschaft om op de voorruit te plakken...

De oudste Cantina van Mexico!

Dit is El Nivel. Sinds 1855 komen Mexicanen hier om te drinken. Het ligt praktisch aan het Zocalo in Mexico City en als je niet oplet loop je er zo voorbij.
El Nivel ziet er ook echt uit als een kantine, de echte mexicaanse gezelligheid dus: TL verlichting te over, verlopen blauwe tegeltjes aan de muur, bar vol beschonken lieden, en aan de muur krantenartikelen (op 1 na heeft elke president hier wel een biertje gesnoept), spiegels en kunst,,, nou ja, groffe pornografische schetsen van dames, ach, het is kunst hè.

Hét bewijs dat er sinds 1855 ook daadwerkelijk niet gedaan is aan modernisering is toch wel de hoogte van de deurpost van het damestoilet: ik voelde me net een reus. Het toilet zelf was dan ook een kleine benauwde ruimte, inclusief kakkerlakken van een formaat dat nog net acceptabel te noemen was... Als je cultuur wilt snuiven moet je er wat voor over hebben, zeggen ze.

Tuesday, April 24, 2007

Brihadishwara Tempel


Aan de rand van de plaats Thanjavur in Zuid Oost India, vind je de Brihadishwara tempel
(gebouwd omstreeks 1010). Er wordt gezegd dat deze tempel niet vanuit religieuze overwegingen in gebouwd, maar eerder om de macht en rijkdom van zijn beschermheer, Koning Rajaraja I, te tonen. Verder is de tempel uitgegroeid tot een plaats om Shiva te aanbidden.

De Chola
Rajaraja maakte deel uit van de Chola Dynastieën en samen met zijn zoon heeft hij de macht in het gebied enorm uitgebreid. Zo brachten ze het grootste gedeelte van het Indiase schiereiland onder hun heerschappij. Maar ze ondernamen ook met succes veldtochten naar Kerala, de Malediven, Sri Lanka en Orissa. Tot de 12de eeuw hebben zij hun rijk in stand weten te houden.

De verering van Shiva
Shiva is een complexe persoonlijkheid. Hij staat voor dynamische kracht, zowel scheppend als destructief, wat werd uitgebuit door onderling strijdende tempelpatroons.
Zijn sterk ontwikkelde karakter vertoont uitzinnige, amorele en woeste trekken, maar is tevens ascetisch en vertegenwoordigt de perfecte huisvader.
De Chola-heersers aanbaden Shiva Nataraja, de meester van de dans. Uiteindelijk is Shiva het symbool van alle begin én einde.

De tempel
Het is rustig als wij de tempel bezoeken. We raken aan de praat met een oudere man die zijn diensten als gids aanbiedt. Normaliter doen we het nooit, deze keer maken we maar eens een uitzondering. We krijgen geweldige verhalen te horen over het open karakter van de tempel, de acceptatie ten opzichte van andere religies, enzovoort.
Omdat alle heiligdommen in India op blote voeten betreden dienen te worden, hollen we af en toe over de zonovergoten binnenplaats. Onze westerse voetjes zijn niet gewend aan de gloeiend hete tegels die in de volle zon liggen te bakken.
De gemiddelde Indiër is daar duidelijk wel aangewend.
De grote toren die je op de foto ziet is 61 meter hoog en tijdens de bouw was dit het hoogste gebouw in India. De sculpturen laten Shiva en andere goden zien en vele belangrijke personen uit die tijd. Volgens onze gids is ook Marco Polo hier afgebeeld. Of dat echt zo is weet ik niet, ik heb het nergens gelezen. Maar wie weet... de beste man schijnt het gebied wel bezocht te hebben.
In de gangen om het complex heen zitten families gemoedelijk te picknicken of bij te praten.
Religie is zo duidelijk een onderdeel van het Indiase leven.

Saturday, April 21, 2007

Spookstad in Mexico


Mineral de Pozos, ooit was het een bruisende koloniale stad, vlak bij San Miguel de Allende. De activiteiten in de mijnen die het stadje omringen trokken bewoners aan. Rond 1895 was het hoogtepunt bereikt en leefden er zo'n 70.000 mensen,waren er 306 mijnen waar gewerkt werd en 500 bedrijven in de industrie.

De Mexicaanse revolutie begon rond 1910 en vanaf dat moment ging het bergafwaarts met Pozos. Enerzijds vanwege de gevechten en anderzijds omdat de mijnen regelmatig onder water kwamen te staan. Steeds meer bedrijven verdwenen. Daarna daalde de zilverprijzen dramatisch, in 1927 sloot uiteindelijk het laatste bedrijf.

In 1920 leefden er nog maar zo'n 200 mensen in de stad. Vanwege het historisch belang van Pozos werd de stad in 1982 benoemd tot Nationaal Monument en begon de stad opnieuw bewonders aan te trekken, hetzij in kleinere aantallen.

Vandaag de dag wonen er zo'n 2000 mensen in Pozos. Boeren, herders en... kunstenaars.
Er is niets veranderd aan de stad, afgezien van het feit dat alle gebouwen in verval geraakt zijn. Op deze plek, waar ooit 70.000 mensen woonden en werkten zijn nu voornamelijk verlaten gebouwen te vinden. Huizen, een kerk, een oude arena waar stierengevechten werden gehouden en oude treinstations. Een aantal van de mijnen zijn ook nog te bezoeken.
Je kunt lopend, te paard of op de mountainbike de omgeving verkennen en dat zijn we dan ook van plan, op zeer korte termijn.

Er zijn 3 hotels in het stadje: dit is er één van.

Tuesday, April 17, 2007

Er zijn nou eenmaal slachtoffers en helden


Soms valt je oog er gewoon op. Tijdens een bezoekje aan Gent, zagen we vlak bij de ingang van de Sint Baafs Kathedraal deze gedenkplaat.
Toch frappant dat je als soldaat sterft voor je vaderland, terwijl je als burger blijkbaar ordinair "voor den kop geschoten" wordt.
De foto is bizar slecht, omdat we de camera niet lang genoeg stil konden houden in het donker...
Zoals de Belgen al opmerkten: 'Die Hollanders kunnen nog geen kerk bezoeken of ze staan alweer te lachen'.
Ik heb voor een Belgisch bedrijf gewerkt en dan merk je duidelijk dat er zoveel verschil is tussen onze taal. Toen ik een keer zei dat ik een beetje kippig was, bleek later dat mijn collega daarom dacht dat ik erg boos op hem was.
Dat politiemannen "zwaantjes" genoemd worden snap ik nog steeds niet en bij de grasmat afrijden, denk ik ook niet direct aan grasmaaien...

Monday, April 16, 2007

Mole Poblano uit Puebla

Puebla, het is de stad die bekend staat om haar mozaïktegels. Tot voor kort was het ook de enige stad waar de originele VW Kever nog geproduceerd werd. Een andere troef van Puebla is Mole Poblano. Een verrukkelijk gerecht dat we thuis graag ook wilden maken. Thuis smaakte het alleen nooit zo goed, als het deed in Puebla. We probeerden diverse recepten uit, maar het was steeds net niet zoals het zou moeten zijn.

Een poosje terug heb ik maar eens gegoogled op Mole Poblano en tot mijn verbazing stuitte ik op een link van RTL 4 waar een recept staat van Viola Holt. Ik wist wel dat zij is Mexico een restaurant heeft gehad, maar toch... Viola Holt?

Toegegeven: het is absoluut een top recept. Niet één van de makkelijkste gerechten om te maken, maar het is de moeite waard!

Mole Poblano (kalkoen met chocoladesaus)

Feestmaaltijd uit de Mexicaanse keuken De volledige naam van dit gerecht is Mole Poblano de guajalote. Het is een kalkoenragout in chocoladesaus. Volgens overlevering werd dit gerecht in de zestiende eeuw gecreëerd door de nonnen van het klooster in Puebla. Toen zij onverwacht bezoek kregen van hun bisschop, bereidden zij hun enige kalkoen in een ingewikkelde saus met ingrediënten die karakteristiek waren voor de oude Azteken keuken.

Eerst wordt de kalkoen gekookt in een pot maar hij kan ook in de oven of in reuzel in een pan (cocotte) worden gebraden.Vervolgens wordt hij in stukken gesneden die daarna worden bedekt met de saus (mole). Deze wordt gemaakt door eerst verschillende pepers (“ancho”=heel aromatisch, “mulato”=groot en geurig, “pasilla”= erg pikant) fijn te maken en vermengen met vleesbouillon; hieraan voegt men uien, tomaten, verkruimelde maiskoek (tortilla), knoflook en fijn gehakte amandelen, alsook anijs en sesamzaad toe.

Je kruidt dit mengsel met kaneel, kruidnagel en koriander. Alles wordt zorgvuldig fijn gestampt en gezeefd, vervolgens zachtjes gestoofd in reuzel, verdund met bouillon en tenslotte wordt de bittere cacao toegevoegd. Over de kalkoen, die geheel is bedekt met de saus, wordt sesamzaad gestrooid en hij wordt opgediend met maïskolven of kleine maiskoeken (tortilla’s).

Ingrediënten
1 kalkoen 4 kg in stukken verdeeld
4 tenen knoflook
een halve ui
1 eetlepel zout
1,25 dl olie + 2 eetlepels
125 gr chiles auchos, zaad verwijderen
150 gr chiles mulatos
2 chiles chipotles
400 gram tomaten
1 ui grof gehakt
5 tenen knoflook
75 gr geblancheerde amandelen
50 gr gedopte pindas
4 kruidnagelen
2 zwarte pepers
beetje kaneel
theelepel anijs
50 gr rozijnen
50 gr chocolade 1 eetlepel suiker
zout
50 gram sesamzaad

Bereiding
Kalkoen in grote braadpan, voeg het water de knoflook,ui en zout toe Breng aan de kook en uur laten sudderen.

Voor de saus
Verhit 2 eetlepels olie in een koekenpan en bak de chili’s anchos, pasillas en mulatos ca. 1-2 minuten. Leg ze in een kom, overgiet ze met heet water, pureer alles in een blender en zet apart.

Rooster de chiles chipotles en de tomaten. Pel de tomaten en draai ze samen met chiles chipotles in een blender tot puree. Bak in dezelfde olie van chiles chipotles de ui, knoflook 2-3 minuten en doe ze in een blender Bak weer in dezelfde olie de amandelen 5 minuten Voeg de pinda’s, kruidnagelen, peperkorrel, kaneel en anijs toe en bak die 3 minuten mee. Schep dit mengsel over in de blender, voeg de rozijnen toe en draai alles tot puree.

Verhit 1,5 dl olie in een grote braadpan. Roer beide purees door elkaar, doe in pan en laat het mengsel al roerende 5 minuten koken. Voeg al roerende de chocolade en suiker toe en laat weer aan de kook komen en voeg 1 liter bouillon toe. Laat de saus ca. 20 minuten op een laag vuur sudderen.

Kruid de saus. Leg de stukken kalkoen in de saus, dek af en warm 10 minuten door op matig vuur. Rooster het sesamzaad goudgeel in een droge koekenpan. Serveer de kalkoenmole warm en bestrooi met sesamzaad Serveer met maïskolven.

Saturday, April 14, 2007

De hoogste terp van Nederland!


In het buitenland doen we altijd ons best om alle highlights te bezoeken, dus besloten we dat we dat dan in Nederland ook maar eens moesten doen.
Vandaar het bezoek aan Hogebeintum. Hier bevind zich de hoogste terp van Nederland.
Een exemplaar van 8,8 meter hoog. Waarom deze terp zo hoog moest zijn is niet helemaal duidelijk, want met de helft van de inspanning hadden de Friezen het water ook wel buiten de deur gehouden. Althans dat hebben we ons laten vertellen. Hoe dan ook: we zijn er toch maar mooi geweest!

Ik heb deze foto ook op Flickr geupload en... nou ja, buitenlanders zijn toch niet allemaal onder de indruk van de boute prestatie van onze woeste noorderlingen vrees ik.

Monday, April 9, 2007

Uruapan, Mexico



Stel je voor: Je bent boer en op een dag bewerk je je land. Het is 1943, je hebt het niet breed, maar dit land heeft er al jaren voor gezorgd dat je familie een redelijk leven kon leiden.

Je bent lekker aan het schoffelen, een beetje onkruid aan het verwijderen en je maakt af en toe een praatje met een voorbijganger. De dag verloopt als alle anderen, tot je vanuit je ooghoek de grond, jouw land, ineens omhoog ziet komen. Langzaam, maar zeker, ontstaat er een bult. De bult wordt groter en begint op een bergje te lijken. Wat doe je dan als Mexicaanse boer? In dit geval het volgende: Gooi je schoffel op de grond en ren naar de plek des onheils. Staar er vol onbegrip naar en probeer vervolgens de grond weer plat te stampen. Bij gebrek aan succes ga je er plat op je buik bovenop liggen in de hoop dat je de groeiende berg nog in toom kunt houden.

Helaas voor deze boer, inwoner van het dorp San Juan Parangaricutiro zou het alleen maar erger worden. In 1943 werd een nieuwe vulkaan geboren, Volcan Paricutin. Vandaag de dag is het een flinke jongen, van 2500 meter hoog.
Na zijn geboorte spuwde de vulkaan acht jaar lang lava en dwong vierduizend mensen tot evacuatie. Terwijl hun huizen langzaam onder de lava bedolven werden.

Vandaag de dag is alleen de top van de kerk nog zichtbaar. Vanuit Uruapan kun je een wandeling van tien kilometer maken door het gebied. Het is moeilijk om je voorstellen dat een man jaren terug dacht dit langzaam oprukkende natuurgeweld te bedwingen door er op te stampen. Dat de grond zou stoppen met rommelen als hij zijn lichaam er bovenop zou gooien.