Cholula Mexico

Een interessante plaats. Onderstaand een stukje uit de 'Dictionary of Archeology':


"Cholula is the name of an archaeological site in the Puebla-Tlaxcala Valley of the central highlands in the state of Puebla, Mexico. It was one of the most important regional centers in prehispanic Central America, and the center of the cult of Quetzalcoatl. Cholula reached its height of importance during the Late Classic period (AD 600-900), although archaeological evidence indicates the location was inhabited as early as 1000 BC. Cholula is the site of the Great Pyramid Tlachihualtepetl, the largest prehispanic structure built in the New World. During its heyday, Cholula ruled or had control over much of central Mexico; the city covered an area of approximately ten square kilometers, with a population of between 30 and 50,000 people. The site is also known as the place in 1519 where La Malinche warned Cortés that he was about to be murdered; and where instead the Spanish massacred about ten percent of the population. Numerous adventurers made it to Cholula, including E.B. Tylor, Desiree Charnay, and Adolph Bandelier; archaeologists associated with the site's excavation include Ignacio Marina, Eduardo Noguera, and Sergio Suarez Cruz."


Wij maakten voor het eerst kennis met Cholula dankzij Bob Brier. Dat zal medio 2002 geweest zijn toen hij nog vaak op National Geographic te bewonderen was. Mr. Mummy schijnt zijn bijnaam te zijn. Zijn programma's waren erg boeiend, ik was alleen meestal afgeleid omdat Bob elke twee zinnen zijn stopwoordje: 'you see' er in gooide.


Hoe dan ook: dankzij Mr. Mummy stond Cholula op ons netvlies gebrand. Een kolossale piramide, waar de Spanjaarden een kerk bovenop bouwden. Vandaag de dag is de piramide begroeid en nauwelijks als zodanig herkenbaar. Alleen de onderste trap is gerenoveerd. Met iets te veel beton naar onze smaak.

Maar: er bevind zich in de piramide een enorm tunnelstelsel! Dat wilden wij zien!

Eenmaal ter plekke zijn we als echte backpackers door de achter uitgang naar binnen gelopen (tja twintig Pesos zijn toch twee biertjes he). En wat bleek: de gangen waren door archeologen gegraven! Niets geen avontuur, een paar rechte tunneltjes en alles wat er een beetje spannend uit zag was afgesloten...

Eenmaal weer buiten hoopten we nog iets van de charme van de plek te ervaren, maar helaas... het was een berg in de gloeiende hitte.

Sommige plaatsen moet je gewoon lekker bekijken als je National Geographic op hebt staan...

ps. de foto is van een kloostergebouw in Cholula, we kwamen er thuis achter dat we echt niet onder de indruk waren van de piramide... we zijn zelfs vergeten om er een foto van te maken.

Vaarwel El Nivel

Goed... de A locatie was ook te mooi om waar te zijn, maar een wandeling over het Zocalo in Mexico City zal toch nooit meer in stijl kunnen worden afgesloten...

MEXICO CITY (Reuters) - Mexico's oldest cantina, a classic drinking dive patronized by dozens of past presidents and Cuban leader Fidel Castro when he was in exile here, has closed its doors after more than 150 years.
Nestled in a side street between the National Palace and Mexico City's cathedral, the door of El Nivel (The Level) is now padlocked.
El Nivel's owner, Ruben Aguirre, is looking for new premises after losing a long legal battle against the owners of the building, the National Autonomous University of Mexico.
"We are seeing where we can move to," Aguirre, who inherited the cantina from his father, told Mexican radio after losing the 17-year lawsuit.
A paper sign above the cantina's metal shutters says: "Closed for renovation until further notice."
El Nivel, a dim watering hole, opened in 1855 after being handed the first cantina license a few years after the U.S.-Mexican war. It was named The Level because authorities used to measure the height of the city's flood waters in the building.
Aguirre told Reuters several years ago the original No. 1 license was kept in a safe at the central bank because it is a valuable historical document.
A framed copy of the license hung on one wall of the cantina when it was open, alongside eclectic art, old maps, drawings and faded photos of the cathedral, Mexico City's main Zocalo square and the bar itself.
El Nivel was the haunt of writers, artists, activists, journalists and other bohemian Mexicans. It also became a favourite for tourists, too. One special house drink was a mixture of vodka, anis and orange flavoured liquor.
Aguirre said around 30 presidents from Sebastian Lerdo de Tejada in the 19th century to Ernesto Zedillo (1994-2000) had all called in for a drink while in office. Mexican presidents used to work out of the nearby National Palace.
When Cuba's Castro lived in Mexico in the 1950s he too frequented the bar with guerrilla icon Ernesto 'Che' Guevara, according to Aguirre. Castro set out on his Cuban revolution from Mexico.
Aguirre said the legal case to stop the university taking over the premises became impossible to sustain because all the documents were in the name of his dead father, Jesus Aguirre, who bought the cantina more than 40 years ago.
"It just got too complicated because everything was in his name," Aguirre said.

Maar waar dan???

"North, towards Matehuala, was Mexico's graveyard for deceased railway engines for many years. Hundreds of locomotives, reduced to bare skeletons, sat idle in the hot desert sun. "

Zo maar een regel in één van de reisverslagen van Tony Burton. Het zou maar een kleine omweg zijn en het klonk interessant, dus waarom niet? Klein probleem: naar het noorden, richting Matehuala, duidt een enorm gebied aan.

Eenmaal onderweg bekeken we de kaart eens en er loopt eigenlijk maar 1 spoorlijn door het gebied. Daar komt bij dat je honderden locomotieven niet zomaar over het hoofd ziet... toch? Een paar uur later lijkt dat misschien wel het geval te zijn. Her en der vragen we passanten naar het kerkhof. Onze vragen worden meestal beantwoord met een blik die het midden houd tussen: 'Waar heb je het in godsnaam over?' en 'Waarom zou je daar in godsnaam naar toe willen?'

De meneer op de foto's hierboven bracht eindelijk verlichting. Met handen en voeten en behulp van een kaartje opgetekend in het zand stuurde hij ons de bushbush in, over een stoffige gravel weg. De mannen in een pickup die ons onderweg passeerde waarschuwden al dat het hek op slot zat, maar inmiddels waren we bereid om zonodig over prikkeldraad heen te klimmen.

Uiteindelijk kwamen we inderdaad bij een kerkhof uit... voor mensen, niet voor treinen.

Een half uur later werd alles duidelijk. Een politieman stuurde ons naar een oud station een paar kilometer buiten een stadje. Daar troffen wij precies 7 roestende, uit elkaar vallende locomotieven aan. Zeven ja. Waar is de rest gebleven?

Vermoedelijk inderdaad ergens in de verleden tijd zoals Tony's schrijfstijl achteraf lijkt te suggereren.

Sierra De Órganos: John Wayne Country

Of Marlboro Country, zou je het ook kunnen noemen. De naam van het nationale park is gebaseerd op de rotsformaties, welke lijken op orgelpijpen. Om iets in andere formaties en rotsblokken te zien heb je een flinke dosis fantasie nodig, hoewel dit de Mexicanen er niet van weerhoudt om ze Katholieke benamingen te geven. Zoals 'El Papa' en 'Los Frailes'.

De normaliter heldere, blauwe lucht (even niet toen wij er waren) en woestijnachtige omgeving maakte dit park tot een ideale set voor diverse westenfilms. The Cisco Kid, The Guns of San Sebastian en The Sons of Katie Elder zijn een aantal van de ruim veertig films die hier geschoten zijn.

Sinds 2000 is het gebied officieel een Nationaal park. Er is een klein toeristencentrum en er zijn zeven cabanas. John Wayne heeft hier een aantal keer een film opgenomen en was zo onder de indruk van de omgeving dat hij BBQspots gedoneerd heeft. Hij hoopte zo meer mensen de kans te geven om te genieten van de natuur onder het genot van een zelf gegrilde cheeseburger. Of het verstandig is om te gaan BBQen in een gortdroge, winderige omgeving laten we voor het gemak even buiten beschouwing. Je vindt her en der in het park. Dit is er dan één:

Als je van plan bent om langer te blijven is het een idee om eerst het plaatsje Sombrerete bezoeken. In La Casa de Usted (Hidalgo 321) kun je vragen naar Luis Martínez. Hij heeft het gebied meer dan vijftig jaar lang verkend en in kaart gebracht. Tevens heeft hij de meeste benamingen van de formaties bedacht. Tijdens de volle maan in oktober organiseert hij nog altijd tripjes het park in.

Magisch Real de Catorce

De enige toegangsweg tot Real de Catorce is een 24 kilometer lange kinderkopjes weg. Aan het einde van de weg kom je uit bij een tunnel. Deze is 2,2 kilometer lang en zo smal dat mannen met walkietalkies het verkeer regelen.

Real staat bekend als spookstad. Hoewel dat niet echt het geval meer is, kun je het gevoel nog ervaren als je het centrum uit wandelt. Ingestortte huizen, achtergelaten spullen en niemand in de buurt. Over een paar jaar is het waarschijnlijk een drukbezochte toeristenstad, als bijvoorbeeld, Taxco. Maar zo ver is het nog niet. Er zijn al een paar hotels en restaurantjes, maar een bank of ATM vind je er nog niet. Vandaag de dag kost een behoorlijk stuk grond maar 2500 Dollar, dus als je plannen hebt om een hotel te beginnen op een toekomstige hotspot...

Real is gelegen in de Chihuahua woestijn en de bergachtige omgeving is prachtig.
Je kunt er een tocht maken te paard, met de mountainbike of met een indiaan de woestijn in, opzoek naar peyotes.

Meer informatie over Real de Catorce

Rara, wat klopt hier niet?

Juist... dat dachten wij nou ook...

Multifunctional Jezus

Mexico, Tepotzotlán

Tijdens een bezoekje aan één van de kerkjes in dit stadje raken we aan de praat met een zeer gastvrije heer ter plekke. Hij vertelt ons over de details in de kerk, de restauratie, maar voornamelijk over de beelden van Jezus.

Midden op het altaar staat een enorm kruis waar een jezusfiguur aan hangt. De man vraagt ons de voeten eens van dichtbij te bewonderen. Vol trots verklaard hij dat de teennagels echt zijn. Alsmede de vingernagels en de tanden. Nader onderzoek doet ons vermoeden dat dit inderdaad het geval is, met name de tanden zien er griezelig echt uit.

In één van de zijkapellen van de kerk ligt bovenstaande pop opgebaard. Rechts bij de voeten zijn foto's geplaatst van gelovigen die lijden aan allerlei kwalijke zaken. Of het nu een longontsteking is of liefdesverdriet: de verlossing is na plaatsing van de foto al stukken dichterbij.

Vol bewondering legt de man uit dat dit een wel héle dure jezus is. Hij is namelijk multifunctioneel!

Dit model is voorzien van flexibele ledematen.

Elk jaar tijdens de paasceremonie wordt hij uit zijn kist gehaald en aan het kruis genageld. Vervolgens trekt de processie door het stadje, waarna Jezus weer veilig in de kist wordt gestopt om wederom een jaar over de zieken te waken...

Religie en... kunst of kitsch?? #2

Religie en... kunst of kitsch??

This is how they say: 'I was here'

In Mexico...

Mummies in Mexico

Het mummiemuseum, oftewel Museo De Las Momias, Guanajuato.

Dit is een verhaal apart. Dit museum wordt ook wel gezien als het ultieme voorbeeld van de Mexicaanse obsessie voor de dood. Door de samenstelling van de grond (mineraalrijk) en de droge lucht in Guanajuato mummificeren de hier begraven doden binnen 10 jaar.

Dit werd voor het eerst geconstateerd in 1865, toen de eerste lijken werden opgegraven om ruimte te creeëren op het kerkhof.

Vandaag de dag worden er meer dan 100 toemalige inwoners van Guanajuato tentoongesteld in het museum.
De gezichtsuitdrukkingen zijn grotesk en de lichamen zien er uit als uitgedroogde zakken huid, waar het lichaamshaar nog op te vinden is. Een greep uit de collectie: iemand die is doodgestoken, een persoon die is verdronken en een ander die vermoedelijk levend was begraven.

Er zijn ook een aantal babies te zien, waaronder de kleinste menselijke mummie ter wereld. Een 6 maanden oude foetus, overleden in de buik van de moeder toen zij stierf.

Het klinkt waarschijnlijk erg horror-esk en dat was het ook wel, maar vreemd genoeg was de presentatie wél respectvol.

Er mocht niet gefotografeerd worden... maar we konden het echt niet laten.

Tula, Mexico

Ongeveer op een uur rijden, ten noorden van Mexico City, vind je Tula. Aan het einde van de klassieke periode, ongeveer 700 na Chr., migreerden vele volken, waaronder de Tolteken, naar deze regio. Zij stichtten de stad die nu bekend staat als Tula. Hoewel het bij lange na niet zo spectaculair is als bijvoorbeeld Teotihuacán, dat rond dezelfde periode in verval raakte, heeft Tula toch iets te bieden dat je nergens anders vindt: De Atlantiërs.

Deze standbeelden, van 4.5 meter hoog zouden ooit een dak ondersteund hebben. Hoe de naam "Atlantiërs" ontstaan is, heb ik niet kunnen achterhalen.

De piramide zelf was rijkelijk gedecoreerd met sculpturen en geverfde friezen. Roofvogels die mensenharten verorberen, menselijke hoofden die uit slangenbekken steken... De wanden van de piramide zijn bedekt met vulkanische, puntige stenen. Dezelfde bouwstijl tref je in Teotihuacán.

De schattingen over het aantal inwoners lopen nogal uiteen, maar gemiddeld denkt men toch aan zo'n 50.000 mensen. Het was een ontwikkelde stad, met een ingenieus irrigatie systeem, want regen is zeldzaam in deze regio. Het land was erg vruchtbaar en de oogsten werden verhandeld voor onder andere cacao, jade en edelmetaal. Tula had goede contacten met Chichén Itzá, wat nu niet bepaald om de hoek ligt.

Rond 1170 begon de stad in verval te raken.

Diana, the Archer (en andere wetenswaardigheden van een taxichauffeur)

Diana, the Archer (Mexico City), originally uploaded by iwasfixin2.

Dit is Diana. Je kunt haar vinden op de Paseo de la Reforma in Mexico City. Sinds 1942 staat ze hier. In die tijd waren ze nogal geschokeerd toen ze deze vrouw in volle glorie zagen staan op het moment dat er een rotonde genomen moest worden. Daarom verplichtte het departement van fatsoen & gedragsnormen de kunstenaar om Diana te bedekken met een lendedoek. Tot 1966 werd deze niet verwijderd.
De oude, gezellige taxichauffeur die ons naar het Antropologisch museum bracht vertelde dat de dame die toendertijd model stond voor Diana (op haar 17e) nog altijd leeft en ver in de 80 is. Volgens hem waren alle Mexicaanse mannen van zijn leeftijd stiekem verliefd op haar. Nou ja, geef ze eens ongelijk.

Een ander kunstwerk langs de route is "El Caballito", een knalgele representatie van een paardenhoofd. Moderne kunst... tja, je moet er van houden. Het enige wat onze chauffeur te zeggen had over dit huzarenstukje: 'Als wij Mexicanen de kunst die we zien niet begrijpen, zeggen we: Interessant.'
Dat is dus toch iets universeels...

De tip van de dag kwam ook van de taxi chauffeur, nadat wij hem meldde dat wij met een huurauto gingen rondrijden... hij zei dat het enige wat je nodig hebt om rond te rijden in mexico city zijn:
1. goede remmen
2. een claxon
3. de zege van Jesus Christus.

Voor de zekerheid toch maar een rozenkrans met zuignap aangeschaft om op de voorruit te plakken...

Museo Nacional de Antropología

Eigenlijk is het gewoon een must voor iedereen die Mexico City bezoekt. Ik ga er verder ook niet teveel over zeggen: het is gewoon een prachtig museum, met een fantastische collectie. Voor wie het leuk vind: een link naar de website.

De oudste Cantina van Mexico!

Dit is El Nivel. Sinds 1855 komen Mexicanen hier om te drinken. Het ligt praktisch aan het Zocalo in Mexico City en als je niet oplet loop je er zo voorbij.
El Nivel ziet er ook echt uit als een kantine, de echte mexicaanse gezelligheid dus: TL verlichting te over, verlopen blauwe tegeltjes aan de muur, bar vol beschonken lieden, en aan de muur krantenartikelen (op 1 na heeft elke president hier wel een biertje gesnoept), spiegels en kunst,,, nou ja, groffe pornografische schetsen van dames, ach, het is kunst hè.

Hét bewijs dat er sinds 1855 ook daadwerkelijk niet gedaan is aan modernisering is toch wel de hoogte van de deurpost van het damestoilet: ik voelde me net een reus. Het toilet zelf was dan ook een kleine benauwde ruimte, inclusief kakkerlakken van een formaat dat nog net acceptabel te noemen was... Als je cultuur wilt snuiven moet je er wat voor over hebben, zeggen ze.

After the Rain...

Mijn hobbyproject "Reflecties" loopt af en toe een beetje uit de hand... Dit is het nieuwste resultaat.
De foto is gemaakt in Queretaro, Mexico.

Het Zocalo in Mexico City op een normale dag

Acht uur 's morgens, lekker ontbijten op het dakterras van hotel Majestic, aan het Zocalo.

Ineens horen we harde trompetten die schallen over het Plaza als een kudde op hol geslagen olifanten, ondersteund door onheilspellend trommel geroffel.

Het is tijd voor het hijsen van de vlag.

Dit ritueel herhaald zich dagelijks en er zijn twaalf mannen nodig om ervoor te zorgen dat de enorme vlag de grond niet raakt. (Iets waar de laatste man, op het laatste moment, nog even in faalde trouwens)

Dit blijkt ook een startsein voor diverse technici om plaats te nemen, langs het hek om de kathedraal, op het Zocalo. Zij bieden hier hun diensten aan en onderhandelen de prijs uit met hun klanten. Handig als je spontaan behoefte hebt aan een loodgieter.

Festivals in Mexico City

Het is toch een ander gezicht hoor, het Zocalo in Mexico City op het moment dat er een feestje gebouwd wordt. De reden in dit geval bleek iets met meisjes van 15 jaar van doen te hebben.

In Mexico ben je dan geen meisje meer, maar een vrouw. Volwassen en wel.

En das reden voor een gezellig festival!

Let vooral op de Mexicaanse verrekijkers, iedereen stond daar in zo'n koker te turen.

Wedstrijdje?

Tizimin Old & New, originally uploaded by http://www.flickr.com/people/sandra-b/.

Zo zie je maar weer, nieuw is niet altijd beter!
Remco zag het al van verre aankomen en stond bij de finish om dit historische moment vast te leggen.

Spookstad in Mexico

Mineral de Pozos, ooit was het een bruisende koloniale stad, vlak bij San Miguel de Allende. De activiteiten in de mijnen die het stadje omringen trokken bewoners aan. Rond 1895 was het hoogtepunt bereikt en leefden er zo'n 70.000 mensen,waren er 306 mijnen waar gewerkt werd en 500 bedrijven in de industrie.

De Mexicaanse revolutie begon rond 1910 en vanaf dat moment ging het bergafwaarts met Pozos. Enerzijds vanwege de gevechten en anderzijds omdat de mijnen regelmatig onder water kwamen te staan. Steeds meer bedrijven verdwenen. Daarna daalde de zilverprijzen dramatisch, in 1927 sloot uiteindelijk het laatste bedrijf.

In 1920 leefden er nog maar zo'n 200 mensen in de stad. Vanwege het historisch belang van Pozos werd de stad in 1982 benoemd tot Nationaal Monument en begon de stad opnieuw bewonders aan te trekken, hetzij in kleinere aantallen.

Vandaag de dag wonen er zo'n 2000 mensen in Pozos. Boeren, herders en... kunstenaars.
Er is niets veranderd aan de stad, afgezien van het feit dat alle gebouwen in verval geraakt zijn. Op deze plek, waar ooit 70.000 mensen woonden en werkten zijn nu voornamelijk verlaten gebouwen te vinden. Huizen, een kerk, een oude arena waar stierengevechten werden gehouden en oude treinstations. Een aantal van de mijnen zijn ook nog te bezoeken.
Je kunt lopend, te paard of op de mountainbike de omgeving verkennen en dat zijn we dan ook van plan, op zeer korte termijn.

Er zijn 3 hotels in het stadje: dit is er één van.