Showing posts with label reisverhaal. Show all posts
Showing posts with label reisverhaal. Show all posts

Friday, February 1, 2008

Ik en... kakkerlakken

Het is niet zo dat ik wil zeuren...
Ik weet dat ze erbij horen...
En inderdaad: ze doen geen vlieg kwaad, ook mij niet...
Maar:
Ik vind ze eng, heel erg eng

Stel je even voor:
Je bent op de Malediven, op één van die kleine romantische eilanden.
Een huisje aan het strand met een afgesloten tuin waar je lekker buiten kunt douchen.
Een fantastische strandbar waar je al snel vriendjes wordt met de barman.
Tot laat in de nacht schenkt hij menig gratis cocktail stiekem onder de bar.

Aangenaam aangeschoten loop je terug over het strand.
Bij het huisje twijfel je:
Ga ik direct slapen of zal ik toch nog even mijn tanden poetsen?

Ik koos voor het laatste (Stom!)
Waggelend naar de buitenbadkamer duw ik de deur open en klik het licht aan.

Op nog geen halve meter afstand ligt mijn tandenborstel.
Maar hij beweegt!
Ik tref een vuistgrote kakkerlak aan die mijn tandenborstel erg aantrekkelijk vindt!
Weg is mijn heerlijke alcohol roes!

Je begrijpt: de volgende ochtend heb ik nog altijd mijn tanden niet gepoetst...
Op naar de "campingwinkel". Ik word stralend begroet door een meneer die mij verteld dat hij inderdaad tandeborstels verkoopt.
Voor maar 15 Dollar per stuk!
"Ja mevrouw, we moeten ze importeren he"

Hypogeum van Hal Saflieni


Het was even schrikken toen we na onze vlucht even een drankje gingen doen op het vliegveld van Malta. Remco was onze ANWB extra aan het bekijken en las het volgende:

“U kunt ervan uitgaan dat rondleidingen door het Hypogeum ongeveer zeven dagen van tevoren zijn volgeboekt.”

Dat komt slecht uit als je maar acht dagen op het eiland verblijft!

De koffie sloegen we achterover en in een drafje gingen we naar het Avis loket.
Bagage in de auto en zo snel mogelijk (wat best lastig is als je voor het eerst in je leven links moet rijden), via ons hotel naar het Hypogeum toe.

Een alleraardigste meneer vertelde ons dat alle rondleidingen de komende week inderdaad volgeboekt zaten, maar hij vroeg ons even te blijven wachten. Er zou in een kwartier weer een tour van start gaan en je weet maar nooit!

Onze man hield de tussenstand bij terwijl de mensen binnendruppelden. Vlak voor de tour van start ging waren en nog twee mensen niet.
Toen kwam er een mevrouw naar binnengestormd die de volgende dag de rondleiding ging doen maar zij wilde persé vandaag.
Onze man gaf ons haar kaartjes en zij kreeg de kaarten van de twee ontbrekende personen.
De volgende dag mochten we ook mee!

We stappen naar buiten, bovenop twee Aziatische meisjes die foto’s van elkaar maakten bij de deur en gevel.
Wij keken elkaar eens aan en spurten in looppas naar de auto!

De volgende dag hebben we de rondleiding gedaan en het is echt de moeite waard!

Het Hypogeum is een onderaards, in de rotsen uitgehakt complex. Het is door UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed en met reden. Het grottenlabyrint, bestaande uit drie niveaus hebben ooit gediend als begraafplaats. Archeologen hebben er enkele duizenden skeletten gevonden.
In een aantal vertrekken zijn prachtige schilderingen gevonden en men vermoed dat deze ruimten een godsdienstige functie vervulden.
Ook zijn er aanwijzingen dat de koele onderaardse ruimten een praktisch doel dienden:
Dat van natuurlijke koelcel voor voedselopslag.

De oudste delen van het Hypogeum stammen vermoedelijk uit 3600 tot 3000 v.Chr.

De rondleiding begint met een film en tentoonstelling over de geschiedenis van het Hypogeum, daarna volgt een rondleiding door het grottenstelsel.
Doen, als je op Malta bent, het is de moeite die je moet doen om een kaartje te scoren meer dan waard!
* foto's komen van en meer informatie is te vinden op Heritage Malta

Thursday, January 31, 2008

Cholula Mexico


Een interessante plaats. Onderstaand een stukje uit de 'Dictionary of Archeology':


"Cholula is the name of an archaeological site in the Puebla-Tlaxcala Valley of the central highlands in the state of Puebla, Mexico. It was one of the most important regional centers in prehispanic Central America, and the center of the cult of Quetzalcoatl. Cholula reached its height of importance during the Late Classic period (AD 600-900), although archaeological evidence indicates the location was inhabited as early as 1000 BC. Cholula is the site of the Great Pyramid Tlachihualtepetl, the largest prehispanic structure built in the New World. During its heyday, Cholula ruled or had control over much of central Mexico; the city covered an area of approximately ten square kilometers, with a population of between 30 and 50,000 people. The site is also known as the place in 1519 where La Malinche warned Cortés that he was about to be murdered; and where instead the Spanish massacred about ten percent of the population. Numerous adventurers made it to Cholula, including E.B. Tylor, Desiree Charnay, and Adolph Bandelier; archaeologists associated with the site's excavation include Ignacio Marina, Eduardo Noguera, and Sergio Suarez Cruz."


Wij maakten voor het eerst kennis met Cholula dankzij Bob Brier. Dat zal medio 2002 geweest zijn toen hij nog vaak op National Geographic te bewonderen was. Mr. Mummy schijnt zijn bijnaam te zijn. Zijn programma's waren erg boeiend, ik was alleen meestal afgeleid omdat Bob elke twee zinnen zijn stopwoordje: 'you see' er in gooide.


Hoe dan ook: dankzij Mr. Mummy stond Cholula op ons netvlies gebrand. Een kolossale piramide, waar de Spanjaarden een kerk bovenop bouwden. Vandaag de dag is de piramide begroeid en nauwelijks als zodanig herkenbaar. Alleen de onderste trap is gerenoveerd. Met iets te veel beton naar onze smaak.

Maar: er bevind zich in de piramide een enorm tunnelstelsel! Dat wilden wij zien!

Eenmaal ter plekke zijn we als echte backpackers door de achter uitgang naar binnen gelopen (tja twintig Pesos zijn toch twee biertjes he). En wat bleek: de gangen waren door archeologen gegraven! Niets geen avontuur, een paar rechte tunneltjes en alles wat er een beetje spannend uit zag was afgesloten...

Eenmaal weer buiten hoopten we nog iets van de charme van de plek te ervaren, maar helaas... het was een berg in de gloeiende hitte.

Sommige plaatsen moet je gewoon lekker bekijken als je National Geographic op hebt staan...
ps. de foto is van een kloostergebouw in Cholula, we kwamen er thuis achter dat we echt niet onder de indruk waren van de piramide... we zijn zelfs vergeten om er een foto van te maken.

Saturday, July 21, 2007

Maar waar dan???










"North, towards Matehuala, was Mexico's graveyard for deceased railway engines for many years. Hundreds of locomotives, reduced to bare skeletons, sat idle in the hot desert sun. "

Zo maar een regel in één van de reisverslagen van Tony Burton. Het zou maar een kleine omweg zijn en het klonk interessant, dus waarom niet? Klein probleem: naar het noorden, richting Matehuala, duidt een enorm gebied aan.

Eenmaal onderweg bekeken we de kaart eens en er loopt eigenlijk maar 1 spoorlijn door het gebied. Daar komt bij dat je honderden locomotieven niet zomaar over het hoofd ziet... toch? Een paar uur later lijkt dat misschien wel het geval te zijn. Her en der vragen we passanten naar het kerkhof. Onze vragen worden meestal beantwoord met een blik die het midden houd tussen: 'Waar heb je het in godsnaam over?' en 'Waarom zou je daar in godsnaam naar toe willen?'

De meneer op de foto's hierboven bracht eindelijk verlichting. Met handen en voeten en behulp van een kaartje opgetekend in het zand stuurde hij ons de bushbush in, over een stoffige gravel weg. De mannen in een pickup die ons onderweg passeerde waarschuwden al dat het hek op slot zat, maar inmiddels waren we bereid om zonodig over prikkeldraad heen te klimmen.

Uiteindelijk kwamen we inderdaad bij een kerkhof uit... voor mensen, niet voor treinen.

Een half uur later werd alles duidelijk. Een politieman stuurde ons naar een oud station een paar kilometer buiten een stadje. Daar troffen wij precies 7 roestende, uit elkaar vallende locomotieven aan. Zeven ja. Waar is de rest gebleven?

Vermoedelijk inderdaad ergens in de verleden tijd zoals Tony's schrijfstijl achteraf lijkt te suggereren.

Wednesday, June 13, 2007

Multifunctional Jezus

Mexico, Tepotzotlán
Tijdens een bezoekje aan één van de kerkjes in dit stadje raken we aan de praat met een zeer gastvrije heer ter plekke. Hij vertelt ons over de details in de kerk, de restauratie, maar voornamelijk over de beelden van Jezus.
Midden op het altaar staat een enorm kruis waar een jezusfiguur aan hangt. De man vraagt ons de voeten eens van dichtbij te bewonderen. Vol trots verklaard hij dat de teennagels echt zijn. Alsmede de vingernagels en de tanden. Nader onderzoek doet ons vermoeden dat dit inderdaad het geval is, met name de tanden zien er griezelig echt uit.
In één van de zijkapellen van de kerk ligt bovenstaande pop opgebaard. Rechts bij de voeten zijn foto's geplaatst van gelovigen die lijden aan allerlei kwalijke zaken. Of het nu een longontsteking is of liefdesverdriet: de verlossing is na plaatsing van de foto al stukken dichterbij.
Vol bewondering legt de man uit dat dit een wel héle dure jezus is. Hij is namelijk multifunctioneel!
Dit model is voorzien van flexibele ledematen.
Elk jaar tijdens de paasceremonie wordt hij uit zijn kist gehaald en aan het kruis genageld. Vervolgens trekt de processie door het stadje, waarna Jezus weer veilig in de kist wordt gestopt om wederom een jaar over de zieken te waken...

Tuesday, April 24, 2007

Hey, heb ik iets van je aan ofzo!?


Ze zijn de nachtmerrie van menig toerist. Het maakt niet uit welk tropisch land je bezoekt. Je komt er vast en zeker één tegen. Zo'n eigenwijze aap. Het zijn net kleine zakkenrollers. Dit heerschap hier achtervolgde ons op een berg in de omgeving van Ooty, in India. Alles wat los en vast zat vond ie enorm interessant. Nu letten wij wel op en gelukkig was deze aap nog net iets banger voor ons dan wij voor hem.
Zo was het niet in Brazilië. Vrienden waren daar op vakantie, met familie. Tijdens een verblijf in een ecolodge had één van de apen het voorzien op de vader. Deze man blijft ten alle tijden zichzelf, dus ook op reis. Een groot horloge om, zonnebril op, goed gevulde portemonnee in de kontzak enzovoort. Het verblijf duurde een paar dagen en al op de eerste ochtend werd pa, bij het verlaten van zijn hut, aangevallen door de zeer fanatieke aap.
Weg zonnebril.
Je zou denken dat hij de volgende dag beter voorbereid zou zijn, maar nee. Elke ochtend zat de aap geduldig voor de deur te wachten om pa te bespringen. De familie bekeek het spectakel op veilige afstand. Het aapje werd steeds fanatieker, sloeg zijn staart om pa zijn nek en probeerd, hangend langs diens rug, op de kop, aan de kontzak te frunniken om de portemonnee te rollen.
Het reslutaat was dat pa de weg naar het restaurant elke dag rennend en springend moest afleggen, roepend om hulp. De hulp moest altijd komen van één van de medewerkers van de lodge, de hele familie lag dubbel van het lachen.
Ik heb gebrepen dat de beste man nog altijd niet van plan is om wat lichter te reizen, dus zo vervelend kan hij het niet gevonden hebben. Toch blijven het gekke, slimme, beestjes die apen.

Tuesday, April 10, 2007

Teotihuacán, Mexico


Het is 7 uur in de ochtend. De straten zijn nog verlaten als we hotel Sol y Luna uitlopen. Na een kilometer of twee bereiken we de toegangspoort van Teotihuacán. De site gaat pas over 2 uur open, maar er lopen wat bewakers rond achter de hekken. Na een kort praatje openen ze het hek voor ons en mogen we doorlopen. De winkeltjes langs het pad zijn allemaal nog gesloten en voor ons ligt de piramide van de Zon.

Terwijl we verder lopen kruisen we de vier kilometer lange ‘Calzada de los Muertos’, de straat van de doden.
In grootte is de piramide van de Zon de derde van de wereld, ongeveer zeventig meter hoog. De basis van de piramide is 222 meter breed aan elke zijde. We kijken nu naar 3 miljoen ton steen, een gebouw dat zonder metalen gereedschap, pakezels of zelfs het wiel is gebouwd. Op dit vroege uur is het terrein nog uitgestorven en is het stil, bijna buitenaards. Afgezien van de wind die over de vlakte waait en onze eigen voetstappen heerst er totale verlatenheid. We proberen ons voor te stellen hoe druk het hier ooit was. De gebouwen die nu kaal en grijs zijn, waren toen fel gekleurd. De grote piramide was toen bedekt met een laag helder rood, dat gloeide als de zon onderging. Ooit was dit het centrum van de wereld. Ook al is de plek nu verlaten, er is nog iets over van die kracht.
We beginnen aan de lange klim van 248 treden. Plateau na plateau, steeds dichter bij de hemel. Als we op de helft zijn lopen we over een plateau naar de achterkant van de piramide. Uitkijkend over de vlakte werken we ons ontbijt, dat bestaat uit crackers en water, naar binnen. Dan is het tijd voor het tweede gedeelte van de klim. Eenmaal boven is het uitzicht prachtig en ver beneden ons zien we de eerste mensen de site oplopen. Na een kwartiertje beginnen we met de klim naar beneden om de rest van het terrein te verkennen.

De bouwstijl en de omgeving zijn het bezoek meer dan waard, de geschiedenis van de plaats, althans, wat er van bekend is, is intrigerend. Maar daarover kun je alle informatie vinden in, o.a., je guidebook.

De tip doe ik graag wil meegeven is de volgende: als je dergelijke plekken gaat bezoeken, ga dan zelfstandig en zo vroeg mogelijk. Het personeel van een site is altijd bereid je binnen te laten als je een praatje met ze maakt en ze wat pesos toestopt. De ervaring is veel intenser als je niet voor de voeten gelopen wordt door busladingen toeristen. Teotihuacán was tegen het middaguur getransformeerd in een pretpark. Op de grote piramide had zich een file gevormd van mensen die naar de top wilden. Mexicaanse jongeren rende rond met fluitjes, het was een kabaal van jewelste. Het is zeker een schouwspel, maar het is nog leuker om te bekijken als je eerst in alle rust je ding hebt kunnen doen.

Monday, April 9, 2007

Ergens, in het Hart van Yucatán, Mexico, deel 2




Vanaf de grot is het ongeveer een half uur rijden naar het plaatsje Cuzama. Onderweg zie ik traditionele Maya nederzettingen in het dorre landschap van Yucatán. Simpele woningen, meestal ovaal van vorm, met een houten constructie en muren van lange slanke takken. De daken bestaan uit gedroogd riet. Yucatán is bedekt met tropische wouden, maar op dit moment, eind maart, is de bovenlaag gortdroog. Het maakt het landschap een beetje eentonig en doods. Onder deze laag echter, stroomt een ondergronds netwerk van rivieren. Dit is ontstaan omdat de regen door de poreuze kalksteen sijpelt. Veel van de bomen in de omgeving hebben lange stevige wortels die naar deze rivieren toegegroeid zijn. Op plaatsen waar de kalksteenlaag ingestort is, zijn dolines ontstaan, cenote in het Spaans en dzonot in het Maya. Dit zijn diepe groenkleurige poelen of ondiepe turkooise meertjes. De staat Yucatán alleen telt er al tweeduizend. Sommige zijn erg toeristisch, zoals de cenote Dzitnup bij Valladolid. Anderen zoals degenen waar ik nu naartoe ga, zijn voor de meesten onbekend.

In Cuzama ga ik opzoek naar Haciënda Chunkanàn, het staat nergens aangegeven en ik heb geen kaart, dus ik vraag het aan een groep mannen langs de weg. Een man met een fiets stelt zich voor als Mario Castro Tutzin. Hij blijkt de persoon te zijn die ik zocht. Om een tocht te maken naar drie afgelegen cenotes in het binnenland moet je naar de haciënda toe en Mario fungeert als gids. Enthousiast roept hij: ‘Volg mij!’ en zo gebeurd het dat ik in een langzaam tempo, over een B weg rijd in mijn gehuurde Chevy. Mario fietst voor mij uit terwijl hij met grote armbewegingen de richting aangeeft. Het halve dorp loopt uit om te kijken wat er aan de hand is. Mario, rood aangelopen en wild trappend, die achtervolgd wordt door een blanke vrouw in een auto. Als dat maar goed gaat! De cenotes zijn door het gebrek aan een weg maar op één manier te bereiken: met de “truck”. Als ik de auto ga parkeren zie ik Mario met een paard lopen dat hij voor een soort mijnwerkerskarretje van hout spant. Met paard en wagen zullen we over een gammel spoor een paar uur door de droge vegetatie trekken. Ik mag achterop de kar, op een kussen gaan zitten, terwijl Mario voorop de leidsels ter hand neemt.

Het is een ontspannen rit, ik hoor de hoeven van het paard tegen de stenen ondergrond, de vogels fluiten en de lucht is blauw. Om mij heen zie ik enkel bomen en taaie struiken. Al snel worden de tekenen van een orkaan zichtbaar die over het land is getrokken. Grote stukken van het woud zijn omver gewaaid en liggen bijna horizontaal tegen de grond. Na een paar kilometer bereiken we de eerste cenote, Celentun. Middels een steile, betonnen trap bereik ik de bodem, twintig meter lager. Van bovenaf valt door diverse gaten licht naar binnen. Het water is kristalhelder en laat diverse kleurschakeringen zien, van licht naar donker. Er hangen stalactieten aan het plafond en het zonlicht laat het water op de stenen wanden spiegelen. Volmaakte rust en eenvoud. En elke paar minuten is Mario er ook, boven aan de trap, om te kijken of ik nog leef. Met een zucht sta ik op en begin de klim naar boven.
Mario snelt voor mij uit en samen trekken we verder, na een paar honderd meter komen we een andere truck tegen. We stoppen en onze tegenliggers tillen de kar van het spoor zodat wij kunnen passeren. Drie toeristen praten nogal hard met elkaar en roepen naar mij: ‘The other two are even more beautiful and more adventurous too, you’ll see!’ Een paar kilometer verder stoppen we weer. We lopen een meter of vijftien over een pad naar een gat in de grond. Hieronder blijkt de cenote Chaksiikche liggen. Via een ladder klim ik door het donkere gat naar beneden. Hoewel deze cenote “slechts” op twaalf meter diepte ligt, lijkt het dieper vanwege de lange ladder. Uit veiligheidsoverwegingen staat Mario erop om voor mij de ladder af te dalen. In het midden valt een grote baan zonlicht naar beneden toe en verder is het vrij donker. Een streng van wortels van meer dan twaalf meter lang heeft zijn weg door het kalksteen gevonden. Het pak wortels heeft een omvang van meer dan een meter breed. Mario springt in het water met de mededeling dat ik nu getuige zal zijn van zijn indrukwekkende Tarzan pose en dat foto’s maken absoluut geen probleem vormt. Ik krijg de indruk dat het laatste meer een dringend verzoek is. Ik hoor een hoop gezucht en gesteun en na een paar minuten slingert Mario, in zijn rode zwembroek, een paar meter boven het water in de rondte. Geamuseerd maak ik een paar foto’s van hem en wacht geduldig tot de universele Tarzan brul volgt terwijl hij zich met een sierlijke boog in het water laat vallen. Als hij op de kant klimt, is het mijn beurt, hij zegt dat hij ook wel een paar foto’s maakt, terwijl ik een Jane imitatie doe. Lachend vertel ik hoe ik het er op school vanaf bracht met touwklimmen en dat ik geen ambitie heb in die richting. Hoewel dit hem een beetje teleurstelt, besluit hij toch de camera ter hand te nemen. Ik dobber al een tijdje rond tussen de kleine visjes in de cenote als de rust bruut verstoord wordt. Bovenaan de ladder hangt een dame die als een bezetene foto’s begint te maken en roept dat ik er prachtig uit zal zien in haar brochure. Ze begeleidt een vijftal Amerikanen en wil veel tours gaan organiseren in de omgeving. Ik had verwacht dat Mario direct weer in de wortels zou klimmen, maar hij kijkt me aan met een blik die zegt: ‘Rennen!’. We maken dat we wegkomen en klimmen snel naar boven om daar de Amerikanen aan te treffen die zich af vragen of de ladder wel veilig genoeg is. Naar hun mening kan er beter een stuk rots worden weggebroken om een trap aan te leggen.

Terug op de truck verteld Mario enerzijds blij te zijn met deze ontwikkelingen, maar anderzijds maakt hij zich zorgen over de cenotes en de omgeving. Hij kan zich niet voorstellen dat hier straks elke dag tientallen toeristen zullen komen en dat er een terras met hamburger tent midden in zijn woud zal staan. Gelukkig zal dat nog een hele tijd duren. De laatste cenote, Bolonchi ‘Ojool, moet ook weer via een gat in de grond en een ladder betreden worden. Deze ladder is bovenin nogal flexibel en wankel en na een paar treden zit ik klem. Het gat is zo smal dat mijn rugzak en ik samen te breed zijn. Ik pers me er doorheen en roep naar Mario dat hij zich bij deze cenote in ieder geval geen zorgen hoeft te maken over Amerikanen. De meesten zullen er niet in kunnen. Beneden is duidelijk te zien dat het plafond is ingestort, er ligt veel puin op de bodem. Er hangt een donkere, mysterieuze sfeer, maar ik wil niet te lang beneden blijven. De gedachte dat één van onze Amerikaanse achtervolgers misschien klem komt te zitten in het gat dat onze enige uitweg vormt trekt ons beiden niet zo aan.

Ergens, in het Hart van Yucatán, Mexico


Zwart, overal om mij heen. Ondoordringbaar. Mijn ogen zoeken wanhopig naar houvast. Tevergeefs. Het gebrek aan zicht roept een lichamelijke reactie op van angst. Al mijn spieren trekken samen en ik probeer me zo klein mogelijk te maken. Het lijkt oorverdovend stil. Tot ik ergens in de verte water in een plas hoor druppelen.

Drup drup drup. Kristalhelder.

Dan word ik me bewust van mijn eigen ademhaling, zwaar en jachtig. Alsof er duizend kilo steen op mijn borstkas rust en er geen ruimte is voor lucht. Even schroeit het in mijn longen, dan vecht het zich naar buiten. Zijn mijn longen gekrompen? Of is hier niet genoeg zuurstof? Het is zo benauwd en warm.
Door de hitte en spanning begint mijn hele lijf te transpireren.
In mijn nek, op mijn voorhoofd en langs mijn gezicht ontstaan kleine rivieren van vocht. Ze zoeken hun weg naar beneden. Langs mijn hals en sleutelbeenderen. Onder mijn oksels en tussen mijn borsten door. Via mijn ruggengraat sluipt het tussen mijn billen en langs mijn heupen. Langzaam maar zeker verzamelt het zich in mijn knieholten om daar even te rusten. Alsof een kom overstroomt breekt het even later weer door. Ik voel stroompjes over mijn onderbenen kruipen en vervolgens over mijn enkels.
Uiteindelijk verzamelt het zich in mijn schoenen.

Drup drup drup in de plas.
Drup drup drup in mijn schoenen.

Ik zit gevangen in een vacuüm en alles bestaat uit vloeistof.
Ik durf me niet te bewegen en voel me hulpeloos als een kind.
Er is niets in het donker, alleen ikzelf. Het is beangstigend. Ik ben gereduceerd tot enkel mijn gedachten. Ik kan mijn lichaam niet zien en het voelt alsof ik mijn identiteit verloren ben. Wat overblijft, is dat waar ik aan denk. Na de golven van angst en lichamelijke reactie voel ik me leeg en alleen. Ik kom er geleidelijk aan achter dat ik niets te vrezen heb in het donker, alleen mezelf. En dat die confrontatie zwaar is. Het vereist acceptatie en kracht. Het voelt alsof ik best bang mag zijn. Ik ben een mens met angsten. En met een verlangen naar licht. Ik verlang naar frisse lucht en ruimte.

Maar boven alles verlang ik op dit moment naar Baldomero Ku Ceh. Ik roep hem en hoor mijn stem galmen tegen het steen. De magie wordt verbroken en ben ik terug in de echte wereld, in een grot, in Yucatán, Mexico.
Ik zit op mijn hurken, drijfnat, te roepen om een vogelnestje. Baldomero is een Maya die zorg draagt voor de grotten van Tza Bnah. Letterlijk vertaalt betekend dit: “Het paleis van de koning”. Hij houdt alles in de gaten en verzorgd voor een paar Peso’s een rondleiding aan toeristen die af en toe hun weg weten te vinden naar de grot.
Zoals vaker het geval spreekt Baldomero vloeiend Maya en zeer gebrekkig Spaans. Dat laatste komt goed uit, want dat doe ik zelf ook. Hakkelend en met handen en voeten maken we ons verstaanbaar. Zo kwam ik er ook achter dat “Ku Ceh” letterlijk vertaald ”vogelnestje” betekend.
Ergens links van mij hoor ik hem reageren en ik zie langzaam een lichtje dichterbij komen.
Vrolijk lachend reikt hij mij één van de twee grote zaklantaarns aan. Opgelucht zet ik de lamp aan en een klein straaltje licht toont de grot weer. Groot is blijkbaar niet altijd beter, maar het karige licht geeft de ervaring iets mystieks. Het gevoel hier te zijn in deze wereld terwijl de tijd heeft stil gestaan. Het idee dat je naar buiten kunt lopen en een kijkje kunt nemen in Chichen Itza of één van de andere oude steden om te zien hoe ze gebouwd en bewoond werden. ‘Diez minutos!’, zegt hij trots, alsof het een hele prestatie is geweest. De Maya’s geloven dat een grot een toegangspoort is tot de onderwereld, of een andere realiteit. Een plek waar de goden vereerd werden en jonge mannen alleen in het donker werden gelaten om de confrontatie met hun angsten aan te gaan. Het is een manier om in je eigen ziel te kijken en er de confrontatie mee aan te gaan. Dat het een bijzonder krachtig middel is om zelfreflectie en zelfbeheersing op te roepen heb ik zojuist zelf kunnen ervaren.

We lopen verder door de grot. Baldomero verlicht met zijn lamp oude fossielen, diverse cenotes en bijzondere druipstenen. De Mexicaanse fantasie viert hier hoogtij.
Ik krijg Jezus en Maria te zien, Maria met het kindje Jezus in haar armen en alle heiligen die het Katholieke geloof te bieden heeft. Petrus blijkt samen met Boeddha in een hoekje van de grot te verblijven. Op weg naar buiten toe wordt het langzaam lichter en de lucht wordt koeler.
Vreemd genoeg voelt het naar buiten stappen, net zoals de Maya’s het omschrijven, als een hergeboorte. Klam en nat, met dichtgeknepen ogen vanwege het felle licht, sta ik in de zon.